Toen mijn goede vriend Ron, me uitdaagde om zijn groeimaat te worden en ons lichaam te transformeren in 100 dagen, zei ik direct "nee". Ik ben dol op sporten, maar voor een dergelijk doel is dat niet genoeg. Je ontkomt namelijk niet aan een calorieën app. Het leek me helemaal niets om op die manier met voeding om te gaan. Bovendien vond ik het trainen om er goed uit te zien, wat leeg. Trainen voor een fietstocht of bergtop had ik vaak gedaan, maar trainen om blokjes te krijgen in de spiegel, is iets voor insta-verslaafden met een aandachtsstoornis of een minderwaardigheidscomplex, zo vond ik enigszins ongenuanceerd.

Twee weken later knaagde het toch wat. "Zou het niet gaaf zijn om op ons 34ste er eens echt voor te gaan? Bovendien was ik net weer vrijgezel. Wat me de perfecte combinatie gaf van veel tijd, controle over mijn eigen maaltijden en de wens om in de zomer te shinen met een fit lichaam" Ik vroeg Ron een opzet van een dergelijk programma door te sturen en ik was verbaasd over de inhoud. De gecombineerde informatie over psychologie en fysiologie wakkerde mijn interesse verder aan. Ik herkende veel uit mijn geneeskundestudie, maar had deze aspecten nooit echt geïntegreerd in mijn sporten. Dat leek me toch wel wat. Bovendien was het vooruitzicht om met Ron vier dagen per week te sporten geen verkeerde. Deze goedlachse en uiterst gemotiveerde brabo heb je nou eenmaal graag om je heen.

Wat het verder voor onze vriendschap kon betekenen, kon ik toen nog niet voorzien. Ik belde Ron op en zei dat ik meedeed. Op een voorwaarde, dat we er dan ook echt voor gaan. Geen gejank, geen alcohol, 100% opkomstpercentage bij de trainingen. Deal! Het eerste wat we nodig hadden, was een personal trainer die ons tips zou geven over techniek en voeding. Ron wist nog wel iemand bij PTA, ene Robert. Omdat ik wat moeite heb om te doen wat anderen mij opdragen, waren mijn ervaringen met trainers beperkt. Ik probeerde het een kans te geven, omdat ik wist dat het onze kans op succes zou vergroten. De ontmoeting was top. Een relaxte vent uit Amsterdam Noord, die van kinds af aan bezig was in de buurt parcourtjes uit te zetten voor vrienden. Iemand die van zijn passie zijn werk gemaakt heeft, daar hou ik van. Verder viel me op dat hij niet tegen ons te keer ging of ons overdreven aanmoedigde. Ook ging hij niet eindeloos in op technieken en voedingsschema's. Gewoon aan de slag en gaandeweg bijspijkeren.

Een keer per week spraken we af met Robert om ons een uurtje in het zweet te werken. De andere drie trainingen deden we zelf. Ron en ik hadden een afspraak gemaakt. We klaagden niet tijdens de training. In de gym gaven we simpelweg alles. Wel bespraken we voor iedere training hoe het ging. We deelden de moeilijke momenten: korte lontjes op werk, nachtelijke honger, drank- en eetverleidingen tijdens het uitgaan, afnemend libido, mensen die zeggen dat je er mager uitziet, etc. Maar ook de mooie dingen: een nieuwe zichtbare spier, de scherpte die we hadden op maandagochtend, de afwezigheid van after diner dips of een recept met de perfecte macro's. We hebben allebei een snelgroeiend bedrijf en merkten dat het heerlijk was die ervaringen te delen. Ik durf zelfs te beweren dat niet alleen onze lichamen sterk werden, maar onze bedrijven ook.

Robert was in het begin wat afwachtend in zijn enthousiasme. Daar heb je er weer twee, eerst zien dan geloven. Hij had oneliners in de trend van "Als het makkelijk zou zijn, zou iedereen het wel doen" en "Laat je buik is zien, oh ik zie al, te veel koolhydraten". Waarschijnlijk was hij ervaren genoeg om te zien dat onze doelen: vetpercentage van 20% naar 8% icm spiergroei (te) ambiteus was. Veel mensen starten aan zo'n traject, maar beseffen pas onderweg wat het inhoud en schakelen een tandje terug. Zo ging het ook bij ons, alleen schakelden we geen tandje terug, maar juist bij. Robert heeft ons daar zeker bij geholpen. Door zijn plezier en aanmoediging hielden we het vol. En speciale aandacht ook voor Wendy. Zij praatte ons als een heus body build orakel bij over glucagon, insuline pieken en koolhydraten (die niet de vijand zijn).

 

Samen redden ze ons een paar keer van flauwvallen met rijstwafels en soepjes afhankelijk van de diagnose: de spieren te leeg of de bloeddruk te laag door een watershift de spieren in. Gaandeweg merkte we, dat ze actiefoto's van ons maakten en hadden we het pompvirus flink te pakken. Zodanig dat we het tijdens een 3 weekse remote werken trip in Kaapstad, goed volhielden. Of een uitspatting na dan. Onze vrienden, zelf toch ook niet onsportief, snapten het niet helemaal. De foto's in krappe broekjes die we doorstuurden, werden ontvangen met "het lijkt wel nep" of "vind je dat mooi". Ik denk dat ze wat tijd nodig hadden om te wennen, want inmiddels hebben de meeste terloops geïnformeerd naar ons programma en hoe die voedingsapp ook alweer heet. Wij waren inmiddels alle gene voorbij en werkte toe naar het fotomoment.

Juist: het fotomoment. Waarbij vrijwel alle sporten de wedstrijddag bestaat uit een fysieke prestatie, is het eindproduct in deze wereld het uiterlijk. Steeds vaker vastgelegd door een professionele fotograaf. Zoals Jeroen de Beer, fotograaf voor o.a. Men's Health die een eigen gym annex fotostudio heeft. De vriendin van Ron was hem tegengekomen in een reportage en had het Ron cadeau gedaan toen hij zijn ambities uitsprak. En ik kreeg het weer van Ron cadeau. Dus op onze wedstrijddag reden we naar Tilburg. Volledig uitgewrongen door te spelen met onze vochtbalans mochten we bij deze vriendelijke bebaarde man aantreden. Eerst nog wat onwennig, maar uiteindelijk knepen we als volleerd Calvin Klein Model de onderbuikspieren samen en wisten we van geen ophouden.

En toen was het klaar. Geen calorie deficit meer, geen trainingsschema, even geen Robert & Wendy, niets. We vierden het met sigaretten, bier, hamburgers, ijs en onze beste vrienden. Ik lag om 21:00 kapot in bed en werd wakker van de buikpijn en heb rechtop moeten slapen. Het terugschakelen was niet eenvoudig. We misten elkaar, dus we belden elkaar op een gegegeven moment maar op. De katers waren diep, de eetstoornis hield even aan en mijn lijf moest uitrusten. Het duurde 3 weken, maar gaandeweg kwamen we weer in een nieuwe balans en wilden we het weer oppakken. Inmiddels zijn we begonnen met een nieuw avontuur, uiteraard met Robert.

Veel dank Robert, Wendy, Jeroen, Sandra, Joel en vooral mijn groeimaat Ron.